Слоўнік > Характарыстыка чалавека > Бездапаможны

Бездапаможны

Бездапаможны

Бездапаможны

  • Які не можа сам, сваімі сіламі справіцца з чым-небудзь, які мае патрэбу ў дапамозе, слабы.
  • Вельмі дрэнны, бяздарны, слабы (пераноснае значэнне).
М.р. Н.р. Ж.р. Мн.лік
N Бездапаможны Бездапаможнае Бездапаможная Бездапаможныя
N2 Бездапаможнага Бездапаможнага Бездапаможнай Бездапаможных
N3 Бездапаможнаму Бездапаможнаму Бездапаможнай Бездапаможным
N4 Бездапаможнага Бездапаможнае Бездапаможную Бездапаможных
N5 Бездапаможным Бездапаможным Бездапаможнай Бездапаможнымі
N6 Бездапаможным Бездапаможным Бездапаможнай Бездапаможных

 

Словазлучэнні:

  • бездапаможны падлетак;
  • бездапаможная жанчына.

Сказы:

  • Дзіця, захутанае ў пялёнку, здавалася бездапаможным.
  • Ты такая бездапаможная, Марына, што аж страшна, як жа ты будзеш жыць далей!