Сло́ўнік > Характары́стыка чалаве́ка > Бездапамо́жны

Бездапамо́жны

Бездапаможны

Бездапаможны

  • Які́ не мо́жа сам, сваі́мі сі́ламі спра́віцца з чым-не́будзь, які́ ма́е патрэ́бу ў дапамо́зе, слабы́.
  • Ве́льмі дрэ́нны, бязда́рны, слабы́ (перано́снае значэ́нне).
М.р. Н.р. Ж.р. Мн.лік
N Бездапамо́жны Бездапамо́жнае Бездапамо́жная Бездапамо́жныя
N2 Бездапамо́жнага Бездапамо́жнага Бездапамо́жнай Бездапамо́жных
N3 Бездапамо́жнаму Бездапамо́жнаму Бездапамо́жнай Бездапамо́жным
N4 Бездапамо́жнага Бездапамо́жнае Бездапамо́жную Бездапамо́жных
N5 Бездапамо́жным Бездапамо́жным Бездапамо́жнай Бездапамо́жнымі
N6 Бездапамо́жнага Бездапамо́жнае Бездапамо́жную Бездапамо́жных

 

Словазлучэнні:

  • бездапамо́жны падле́так;
  • бездапамо́жная жанчы́на.

Сказы:

  • Дзіця́, заху́танае ў пялё́нку, здава́лася бездапамо́жным.
  • Ты така́я бездапамо́жная, Мары́на, што аж стра́шна, як жа ты бу́дзеш жыць дале́й!