Дыяло́гі > Дрэнны дзень

Дрэнны дзень

–До́бры дзе́нь!

–Прывіта́нне! Я цябе́ чака́ю ўжо́ каля́ адной гадзіны.

–Праба́ч, калі ла́ска. Вы́йшла за́гадзя, але́ хвілі́н дзе́сяць прастая́ла ў чарзе́ за тало́нам. Быȁла ў чарзе́ шо́стая і, уяўля́еш, ско́нчыліся тало́ны, бо не́йкі мужчы́нна купі́ў аж две́сце гэ́тых тало́наў. Вы́рашыла ісці́ пе́шшу, ды́к на перахо́дзе бы́ла ава́рыя, сутыкну́ліся чаты́ра машы́ны, у які́х е́халі сямёра чалаве́к. Прыйшлос́я ісці́ на другі́ перахо́д.

— І гэ́та заняло́ сто́лькі ча́су?

— Заты́м я сустрэ́ла маю́ цё́цю з му́жам, які́я ве́льмі лю́біць пагу́тарыць. Заты́м мне патэлефанава́ла ма́ці і сказа́ла, што́ я вы́мушана вярну́цца дадо́му, бо прыйшлі́ бабу́ля і дзяду́ля.

— А чаму́ не патэлефанава́ла?

–О, запіса́ла тво́й ну́мар, але ён, ма́быць, няпра́вільны, бо не зма́гла да цябе́ датэлефанава́цца.